Jensen Huang na huśtawce. Yale: szanse na pozostanie CEO Nvidii to "mniej więcej 50 na 50"

Nvidia znalazła się w punkcie, którego jeszcze rok temu nikt w Dolinie Krzemowej by nie przewidział. W niedzielę zarząd spółki ogłosił rozpoczęcie niezależnego śledztwa po tym, jak Jensen Huang przyznał przed pracownikami, że zdradził żonę. Gdyby to była tylko prywatna historia kolejnego prezesa, sprawa skończyłaby się na kilku nagłówkach. Problem w tym, że kobietą w tej historii jest Alice Huang, menedżerka Megaspeed, którą amerykańskie służby podejrzewają o pracę dla chińskiego wywiadu i przekazywanie informacji do Pekinu.

Stawka jest więc znacznie większa niż reputacja jednej osoby. Nvidia jest dziś nie tylko największym dostawcą układów napędzających boom na sztuczną inteligencję, ale także de facto bankiem finansującym całą infrastrukturę, ma udziały w setkach mniejszych startupów oraz inwestycje w OpenAI, Anthropic, xAI, CoreWeave i Nebius. Od stabilności tej firmy zależy więc pośrednio ogromna część ekosystemu technologicznego i finansowego. Sam Huang mówił niedawno Bloombergowi, że czuje się odpowiedzialny „za całą branżę”.

Ambasada Chin w Waszyngtonie odrzuciła pod koniec października te doniesienia jako „bezpodstawne pomówienia”, a nikomu nie postawiono zarzutów. Według doniesień prasowych amerykański wywiad informował jednak o swoich obawach prezydenta Donalda Trumpa już rok temu, a anonimowi przedstawiciele administracji mieli wątpić, by Huang przez tak długi czas nie zdawał sobie sprawy z roli Alice Huang. Zarząd Nvidii utrzymuje tymczasem, że nie widzi sygnałów, by ucierpiało bezpieczeństwo narodowe lub tajemnice firmy, i że Huang pozostaje na stanowisku.

Pytanie brzmi, jak długo. Redakcja TechCrunch rozmawiała w niedzielę z Jeffreyem Sonnenfeldem, profesorem i starszym prodziekanem ds. przywództwa w Yale School of Management, założycielem Chief Executive Leadership Institute. Sonnenfeld przyznaje, że lubi Huanga i uważa jego karierę za możliwą do uratowania, ale szanse na utrzymanie fotela ocenia na „mniej więcej 50 na 50”. Jak podkreśla, dotąd Huang był „czczony i zaufany przez wszystkich w technologii”, a ta sprawa to „wyjątkowo zły osąd”. Nawet jeśli był po prostu naiwny, dodaje, „każdy inny pracownik Nvidii zostałby za to zwolniony”, a sama lekkomyślność oznacza „nieodwracalną utratę zaufania”.

Ratunkiem mogłyby być tzw. kredyty idiosynkrazji, pojęcie ukute przez psychologa społecznego Edwina Hollandera w 1958 roku. Opisuje ono zapas zaufania, jaki zdobywa się kompetencją i przestrzeganiem norm grupy. Huang gromadzi go od 1993 roku, gdy współtworzył Nvidię, ale taki kapitał szybko się wyczerpuje, gdy wpadka wygląda na działanie we własnym interesie lub narusza fundamenty grupy, a w tym przypadku grupą są zarząd, około 42 tysiące pracowników objętych rygorami bezpieczeństwa oraz, w szerszym sensie, rząd USA ograniczający eksport chipów.

Sonnenfeld nie widzi tu dobrych precedensów. Prezesi, którzy przetrwali skandale obyczajowe, zwykle zaczynali od nowa w innej firmie, jak Mark Hurd, który po odejściu z HP w 2010 roku w ciągu miesiąca trafił do Oracle. Huang takiego ruchu nie ma, bo Nvidia to jego firma. Nie ma też realnego następcy: prezes celowo utrzymuje płaską strukturę z około 60 bezpośrednimi podwładnymi, co utrudnia wskazanie wewnętrznego kandydata, choć w spekulacjach przewijają się jego dzieci, oboje zatrudnione w spółce. W kryzysie zarządy często sięgają po „mesjańskie rozwiązanie” z zewnątrz; Sonnenfeld wymienia tu choćby byłego szefa Google'a, Erica Schmidta. Globalna zgadywanka o sukcesji dopiero się rozkręca.

Podsumowanie: Sprawa Huanga to test nie tylko dla samego prezesa, ale i dla modelu zarządzania Nvidią, w którym wszystko sprowadza się do jednej osoby. Zarząd zapewnia o braku zagrożenia dla bezpieczeństwa, jednak niezależne śledztwo i sceptycyzm administracji USA sprawiają, że najbliższe tygodnie mogą okazać się jednymi z najważniejszych w historii firmy wartej biliony dolarów.